Dzień 23 maja 1847 roku był wielkim wydarzeniem dla Wrocławian, tego wieczoru bowiem na promenadzie przy fosie i pobliskich placach rozbłysły po raz pierwszy we Wrocławiu lampy gazowe.
Historia Dolnośląskiej Gazowni od samego początku związaną jest z sercem miasta Wrocławia. Powstanie swoje Zakład zawdzięcza wzrastającej w pierwszej połowie XIX wieku popularności oświetlenia gazowego. Pierwsze lampy gazowe zapłonęły w 1814 r. na ulicach Londynu, potem Paryża, Wiednia, Drezna, Berlina. We Wrocławiu już w roku 1843 właściciel restauracji "Złota Gęś" oświetlił lampą gazową swój lokal. Wzbudziło to takie zainteresowanie, że Magistrat zdecydował się w 1845 r. na budowę gazowni miejskiej przy obecnej ul. Tęczowej. Gazownię wraz z siecią rozdzielczą oddano do użytku dwa lata później.
Możliwości produkcyjne pierwszej Gazowni Wrocławskiej były ograniczone i w miarę wzrostu ilości mieszkańców i zwiększającego się zapotrzebowania gazu zaszła konieczność budowy i uruchomienia kolejnego Zakładu produkującego gaz. Druga gazownia powstała w 1864 r. na Placu Drzewnym nad Odrą (obecnie pl. Powstańców Warszawy). W 1881 r. uruchomiono kolejną gazownię przy dzisiejszej ul. Trzebnickiej.
Z biegiem lat przy szybkim wzroście zaludnienia i uprzemysłowienia miasta- łączna produkcja istniejących trzech gazowni nie była w stanie pokryć zapotrzebowania na gaz i w 1900 roku podjęto decyzję o budowie nowoczesnej wytwórni gazu o odpowiedniej do potrzeb mieszkańców Wrocławia mocy produkcyjnej i nowoczesnym wyposażeniu technicznym. W roku 1906 zakończono budowę gazowni na Tarnogaju - wówczas jednej z największych i najnowocześniejszych w Europie.
Zakład posiadał pełny zestaw agregatów do chłodzenia, płukania i oczyszczania gazu, własną bocznicę kolejową co znacznie ułatwiało dostarczanie węgla do koksowni, piecownię o długości 75m i szerokości 36m oraz dwa zbiorniki na gaz, każdy o objętości 110 tys.m3. Po jej uruchomieniu sukcesywnie wyłączano z ruchu wcześniejsze wytwórnie gazu na terenie miasta. Od roku 1927 już tylko wytwórnia na Tarnogaju zaspakajała potrzeby mieszkańców i przemysłu przeszło półmilionowego miasta. W latach 40., wraz z rozwojem przemysłu zbrojeniowego, doprowadzono do Wrocławia gaz koksowniczy z Wałbrzycha.
Po wojnie w chwili przejęcia Gazowni Wrocławskiej przez administrację polską w 1945 roku zniszczonych było ok. 60% produkcyjnych urządzeń gazowniczych we Wrocławiu, 50-80% urządzeń sieciowych i 100% oświetlenia. Częściowo odbudowana dzięki ofiarności i ciężkiej pracy garstki ludzi, gazownia na Tarnogaju rozpoczęła produkcję gazu już 7 sierpnia1945 r., lecz przedwojenny poziom produkcji osiągnięto dopiero ok. 1952 r.
Był to okres rozkwitu oświetlenia gazowego - w mieście czynnych było ok. 5400 lamp ulicznych. Dzisiaj ulice Wrocławskiego Ostrowa Tumskiego oświetla około 90 odrestaurowanych lamp gazowych.
Lata 60 i 70 to okres schyłkowy w produkcji gazu miejskiego. W końcu lat 60 odkryto jedne z największych zasobów gazu ziemnego na Niżu Polskim. W 1972 r. do Wrocławia doprowadzono gaz ziemny zaazotowany ze złoża w Wierzchowicach koło Milicza. Powstał wtedy program likwidacji gazowni miejskich produkujących gaz na Dolnym Śląsku. Pod koniec lat 80. sukcesywnie wycofywano z dystrybucji gaz koksowniczy produkowany na bazie węgla, dostarczając w zamian gaz ziemny. Gazownię na Tarnogaju wyłączono z ruchu w 1990 r. W 1998 roku zamknięto w Międzylesiu ostatnią w Europie gazownię produkującą gaz. Jednocześnie, dla zapewnienia realizacji rosnących potrzeb odbiorców gazu z Dolnego Śląska, w dystrybucji pojawił się gaz ziemny wysokometanowy, którym obecnie zasilany jest cały Wrocław i większość obszaru działalności ZG Wrocław.
Jednocześnie, dla zapewnienia realizacji rosnących potrzeb odbiorców gazu z Dolnego Śląska, w dystrybucji pojawił się gaz ziemny wysokometanowy, którym obecnie zasilany jest cały Wrocław i większość obszaru działalności Zakładu Gazowniczego Wrocław.
Od stycznia 2003 r., w związku z programem restrukturyzacji i prywatyzacji Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A., została utworzona Dolnośląska Spółka Gazownictwa z siedzibą we Wrocławiu, w skład której - oprócz Zakładu Gazowniczego Wrocław - weszły Zakład Gazowniczy Wałbrzych i Zakład Gazowniczy Zgorzelec. Obszar działania ZG Wrocław nie uległ zmianie i obejmował byłe województwo wrocławskie i legnickie, a z jego usług korzystało około 345.000 klientów. W wyniku rozdzielenia działalności handlowej i technicznej, od 29 czerwca 2007 roku, Dolnośląską Spółkę Gazownictwa przekształcono w operatora systemu dystrybucyjnego, który zajmuje się techniczną dystrybucją gazu.